ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਰਾਮ ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਕਾਵੇਰੀ ਅਤੇ ਸਰਯੂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਯਮੁਨਾ, ਕਦਰੂ, ਵਸੁਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨੋਹਰ ਗੌਰੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸਨੇ ਕੁਹਾੜੀ ਧੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਇਕ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਔਖਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ ਕੁਹਾੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੈਤੂ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇਖੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਝੀਲ ਦੇਖੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੁਹਾੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਝੋ—ਉਹ ਔਖੀ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਪਾਪ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੌਹਿਤਿਆ ਨਦੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ (ਵਿਰਿੰਚੀ) ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਟੱਲ ਜਣਨੀ ਤੋਂ; ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੇ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੁੰਨ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤਪस्या ਦਾ ਭਾਣਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਯੋਗ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਖੇਮੰਕਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚ ਆਦਮੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਗਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੇਮੰਕਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਰਮ ਵਲੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਗਏ; ਉਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਉਪਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਸੌ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮਝੋ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਮਹਿਲ 'ਤੇ ਗਏ; ਉਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਧਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਕੇਸਰ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਤੇ ਚਾਮਪਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖੇਮੰਕਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਉਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਮੋਹ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਿਆ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ; ਸੁੰਦਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਵਿਛੌਣ 'ਤੇ ਟਿਕੀ। ਉਹ ਨੇ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਖੁਦ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭਿਆਸ ਤੇ ਧੀਰਜ ਰਾਹੀਂ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਆਨੰਦ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।