ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਕਿ, ਵਿਸ਼ਨੁ—ਅਚ੍ਯੁਤ—ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਗਤ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਸਨਾਨ ਲਈ, ਸੰਤੂਰਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਤੂਰਨ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ’ਤੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੀਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੀਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ, ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਚੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ-ਬੈਲਟ, ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਧਾਗੇ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਗੱਦਿਆਂ ਅਤੇ ਤਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ (ਬਿਸਤਰਾ) ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਬਿਸਤਰੇ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਿਸਤਰੇ ’ਤੇ ਆਸਨ, ਚਪਲ, ਛਤਰੀ, ਜੋੜੇ ਕਪੜੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਜਨੇਊ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਕਹੋ: "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਪੰਡਾਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਧੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ’ਚ, ਇਹ ਉਨਿਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਖਾਤਾ" ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ; ਹੁਣ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ।" ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ; ਹੁਣ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਮੀ।" ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਸੇਨ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਜੋ ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ—ਸਦਾ ਇਕੱਠੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਜ੍ਯਾਂ ਤੋਂ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਰੋੜ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬਚੇ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਉਣ-ਦੇਖੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ-ਜਾਤੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੇਕਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ, ਜਪਨਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਮਨ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਖਣ ਨਾਲ, ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਭਾਵਨਾ ਦੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੋਗ, ਦੀਵੇ, ਧੂਪ, ਲਪੇਟਣ, ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੇਕਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅੰਧਕਾਰਤਾ ’ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲ-ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਲਾਜ਼ਮੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤਰੀਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਮਰਤ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਪਰ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬਚੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਫਲ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਰਤ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਨਮਨ ਕਰਦੇ; ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਦੇ— ਉਹ, ਹੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਇੱਕੀ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੈਂਕੜੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਬਚੇ, ਜੇਕਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਭੇਟ—ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ—ਅਯੋਗ ਹੈ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ, ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਈ ਗਈ।