ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਜੱਫੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਣ ਆਇਆ ਕਿਵੇਂ?" ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।" "ਜਲੰਧਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿਊਂਦੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਬੇਹਿਸਾਬ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਥੋਂ ਛੀਣ ਲਈ ਗਈ।" "ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਹੀ ਆਸਕਤਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪਤੀ ਕਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਸਾਧੂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਭੀ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਾ ਨੇ ਇਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ, ਮੰਜਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਨਾਲ ਆਏ ਸੀ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ;" ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੌਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਹੈਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ; ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ, ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਵਰਗ ਚੱਲ—ਸਰੀਰ ਨਾਂ ਛੱਡ।" "ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ। ਜੇਹੜਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵੀਰਵਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਅਮਰ ਲੋਕ ਚੱਲ।" ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਜੈ ਪਤੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਅੱਗ ਲਾਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੂਤ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੂੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਰਾਖ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਗੋਵਰਧਨ ਨੇੜੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀਆਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉਤਮਤਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਮਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੀਦੁਆਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਜਿਥੇ ਗੰਗਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।" "ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੀ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।" "ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ ਸੀ; ਸਿਰਫ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਨਮਿਆ।" "ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਿਆ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਭਾਗੀਰਥ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੀਰਥ ਲਿਆਇਆ?" "ਗੰਗਾ ਦਾ ਇਹ ਤੀਰਥ, ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਗੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਅਤਿ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਰੀਦੁਆਰ ਆਈ—ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਾਹੂ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ; ਤੇ ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਰਾ, ਵਧੀਆ ਧਰਮਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਖਤਰਾ ਪੈ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਲਾਇਣ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਥੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸਾਗਰ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ।