ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਬਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਰਚਨਾ-ਭਾਗ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ "ਅਹਲਿਆ ਹਰਨ" ਨਾਮਕ ਚੌਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਇਕ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਜਾਤਿ ਦਾ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਲਾਟੀ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਡਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਕਾਮ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਤ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਰਾਤ ਭਰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ "ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ।" "ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰਾ ਚਾਹਤਾ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਆਂ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਵਡਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ।" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਿਤਾ ਹੋ।" "ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾ ਲਾਓ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਇਕ ਤੰਗ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਤੰਗ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੁੜ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਨੌਕਰ ਆਏ। ਉਹ ਅਜੀਬ ਲਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?" ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਹ ਕਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨਿਰਮਲ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ— ਉਸ ਦੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਰਮਲ, ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਜਨਮੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।" ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਮੋਘਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜਵਾਨ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਲੰਘੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਖਟੀਆ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਘਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੀਟ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ?" ਅਮੋਘਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਨ, ਪਤੀ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਏ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਬੀਜ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ।" ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ। "ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬੀਜ ਸੰਭਾਲ। ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਫਲ ਲਵੇਗੀ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ— ਧੰਨ ਔਰਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਦਾ ਬੀਜ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, "ਰੌਦ੍ਰਗਰਭ" ਵਜੋਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਹ ਗਰਭ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।" "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ? ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਖੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਗਰਭ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ?" ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਰਭ ਯੁਗੰਧਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੰਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮਿਆ ਤੇ "ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ" ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ, ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰ।