ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਮਾਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਹਿ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—even ਓਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਓਸ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਿਵਾਏ ਅਹਿੰਸਕ ਦੇ? ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ? ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਦਾਗ ਲੱਗਿਆ? ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਘਟਨਾ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਤ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਦ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਆਹ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁੱਝ ਜਿਵੇਂ ਕੰਡਾ ਚੁਭ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਇਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਅਹਲਿਆ ਆਪਣੇ ਯੁਵਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਰੋਵਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਵਨ ਦੇ ਲਈ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ 'ਪਤੀ' ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸੁੰਦਰਿ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਬਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਓ।" ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਝ ਨਾ ਕਹੋ, ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਉਸਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲਸਾ ਉਠੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤੀਆਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਉਲੰਘਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਭੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤੋੜ ਰਹੇ ਹੋ?" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅਲਿੰਗਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਓ, ਡਰ ਛੱਡੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਅਲਿੰਗਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਬਿੱਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?" ਇੰਦ੍ਰ, ਡਰ ਕਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੌਤਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਧੋਖਾ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣਗੇ।" "ਪਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।" "ਮਨੁੱਖ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ?" ਅਹਲਿਆ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤੀ, "ਜੋ ਕੁਝ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਓਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਂ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਹੀਣ, ਨਖ ਹੀਣ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਣ।" ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਗੌਤਮ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਦਸ਼ਰਥਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਗੇ।" "ਰਾਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਕੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ, ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁੱਛੇਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ, ਲਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਉਲਟਾ ਰੂਪ।' ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਬਤਾਵੇਗਾ।