ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਦਾ ਇਲਾਜ, ਚੰਗਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਦਵਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ—all ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਧਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਵੀ ਧਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪੂਰੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਦਇਆ ਹੀ ਜਾਪ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਹੈ, gleaning (ਅਨਾਜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ) ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ-ਉਪਾਯ ਹੈ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਣਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ, ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ, ਮੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੱਕਾ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਵਾਂਗ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਯੱਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ। ਮਿੱਟੀ (ਮਲ) ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਬਚਾ ਲੈਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਬਜਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਧੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਮਾਨ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।" "ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੇ ਇਹਨਾ ਗਿਆਨ, ਆਚਰਨ ਤੇ ਬੋਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ?" "ਕੀ ਇਹ ਹਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਰਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ? ਜਾਂ ਇਹ ਸ਼ਕਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਧਰਮ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਯੁਵਾ ਰਹੋਗੇ।" "ਤੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਮਕੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੁਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੋੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਲਾਧਾਰ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਲਾਧਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਹਿੰਸਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਤਨੀ ਵਧੀਕ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜਿਸਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੱਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਤੁਰਤਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਅਹਿੰਸਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ? ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ। ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਹਰਨ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਹਲਿਆ ਦਾ ਹਰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਤੇ ਇਹ ਦਾਗ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਿਆ? ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਦਾਗ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਦਾਗ ਲੈ ਬੈਠਾ? ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਤ-ਸੰਭੂਤ ਧੀ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਵਿਅਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਂਟੇ ਵਾਂਗ ਚੁਭ ਗਈ। ਹੋਰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ-ਧਜੀ ਹੋਈ ਉਹ (ਅਹਲਿਆ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਐਸਾ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪੁਨ: ਸੋਚਦਿਆਂ, ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਗੌਤਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ 'ਪਤੀ' ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵ-ਸਥਾਨ ਲਈ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲੈ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" "ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।