ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਖਸ਼ਤਰੀ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧੀਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਉੱਤਮ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ ਅਤੇ ਕਛੂਆ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਤਰੇ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਲੋਭ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰਪਦ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਭੀ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ (ਸੱਤਯ ਲੋਕ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਹੋਰ ਕਈ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਰੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਦੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਬੋਲ ਕੇ ਗਾਂ ਬਹੁਲਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਨਿਪਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਗਵਾਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਚਾਹੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁੱਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਕਤਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਵੈਰ ਵੱਸ ਕਰਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੁਭਾਗਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇਣ ਅਤੇ ਦਾਣੇ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੀ ਉਸਦੀ ਥਾਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਬਰ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਥਾਂ, ਦਰਿਆ ਕਿਨਾਰੇ, ਇੱਕ ਅੰਜੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨਾ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਹ ਵੀ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਛੁਪੇ ਥਾਂ ਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਅਚੰਭਤ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਐਵੇਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਲਾਲਚ-ਰਹਿਤਤਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਇਸ ਵਸਤੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਲਾਲਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਲਾਭ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਭ ਤੋਂ ਲਾਲਚ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਧਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਵਾਸਨਾ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਵਿਕਾਰ, ਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਮੋਹ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤਪ ਦਾ ਬਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਘਟਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਹੀ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।