ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਝ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਔਰਤ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਲਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਅਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਵਿਧਵਾ, ਜੇ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੁੱਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਰਕ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਈ ਜਨਮ ਦੋਜਾਤੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜਾਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦਾਸੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਦੋਜਾਤੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਅਤੇ ਜੇ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਦਾਸੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਧਨ-ਸਮਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਅਾਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦਾਤਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਅੱਧੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਾਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੇ ਵਰ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਜ਼ਮੀਨ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ—ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਾਹ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਵਰ-ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਦਿਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਰ-ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕਬੂਲ ਹੈ। ਜੇ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦਾਸਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਛੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਮੂਰਖ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਮਰਦਰਾਜ, ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ। ਜੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਅਦਲਾ-ਬਦਲੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ ਪਸੰਦ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਪਲੰਗ ਸਮੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ। ਜੇ ਖਰੀਦੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਧਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤੂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੋਜਾਤੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਵਾਰ ਉੱਤਮ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਕੱਛੂਆ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀ ਛੱਡਦਾ। ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਵਰਗਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਥਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਦੋਜਾਤੀ ਮੰਗਦੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਡਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ। ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਅਸੁਰ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਵੀ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਜੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਜਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬੱਝ ਲਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਤਾਲ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰਪਦ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।