ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਵਾਲ ਉਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਪਕੜਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਵ੍ਰਤਵਾਨ ਔਰਤ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਦੋਨਾਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਤੋੜਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਧਵਾ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤ ਵਿਧਵਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਮਛੀ ਖਾਣ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਪਤਿਤ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਵੈਧ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਨਰਕ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਸੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਦਾਸੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ?" ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਜੇਕਰ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅੱਧੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਅਯੋਗ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧੂ-ਮੂਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੂਲੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਅਨ—ਉਹ ਸਦਾ ਅਖੁੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਕੁਲ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੂਲੇ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਨਰਕ ਅਤੇ ਦਾਸੀਪਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਬਹੁਤ ਧਨੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਕੁਲ ਵਿਹੂਣ ਜਾਂ ਮੂਰਖ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਬਹੁਤ ਉਮਰਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ, ਮਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਬਦਲੀ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇਣ, ਜੇਕਰ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ, ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਜਾਂ ਕੁੜੀ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ; ਜੇਕਰ ਖਰੀਦੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਤਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਅਦਵਿਤੀਯ ਸ਼ਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਸਦਾ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ, ਕੱਛੂ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਕਰਤੂਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।