ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੁੱਢ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—"ਹਰੇਕ ਅਨਾਜ ਤੇ ਬੀਜ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਨੀਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਨੀਤੀ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਉਹ ਸੁਭ ਲਾਭ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਇਹ ਗੁਣ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤ੍ਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੈਲ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਰਤੀ ਵਰਗੀ ਮੋਹਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਤ੍ਰੀ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਤਨ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੁਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਤੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਤੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਲ ਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਤੀ ਲਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੇ, ਉਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਲਈ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਸੱਚ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਡੀ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਾਲ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਹਰਿ, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਇੱਛਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡਾਹ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੇ ਗੋਲੇ) ਭੇਟ ਕਰੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਫਲਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ, ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਸਾਕ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ। ਜੇ ਵਿਧਵਾ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਵਰਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਵਿਧਵਾ ਬਣਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਮਾਸ ਜਾਂ ਮੱਛੀ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਕੁੱਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਮਾੜੀ ਵਿਧਵਾ ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਰਕ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੱਸ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਗਿੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੌਕਰੀ-ਚਾਕਰੀ ਵਿਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਦਾ ਤੇ ਦਾਸੀ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸੁਣੋ—ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਤੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਦੋ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੂਹ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਧੇ ਗਹਣੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਕੁੜੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੈਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚੋਂ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਅਣਉਚਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਲੇ ਤੋਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੂਲੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਜਮੀਨ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਧਨ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ—ਉਹ ਸਭ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਕੁਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਘੱਟ ਜਿਹਾ ਦੂਲੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੂਲੇ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੀ ਦੀ ਰੱਸੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਦੂਲੇ ਦੀ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਦੇਣ ਤੇ ਨਰਕ ਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਕੁਲ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਮੂਰਖ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਬੁੱਢੇ, ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਰੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਬਦਲ ਕੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਸੰਗ ਨਾਲ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਰ ਨੂੰ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਖਰੀਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੁੱਢ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ।