ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਚਾਈ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਚਾਈਆਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੋ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੁਣਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮਾਣ-ਅਪਮਾਣ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ, ਤੇ ਮਿਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਨੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਰ ਜੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਛਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਜਣੇ ਉੱਤੇ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਗੁਣਵਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਣਵਿੱਅਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਇਹ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਢੋਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਵਾਰੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਔਰਤ ਠੱਗੀ ਵਾਲੀ ਕਾਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚੰਡਾਲ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮਲੇਛ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਜਾਂ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਧੀ ਜਾਂ ਪੋਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭੈੜੇ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਐਸਾ ਭੈੜਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਪ੍ਰਭੂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਘਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ— ਸੌ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਨਿਸ਼ਿਧ ਮਾਸ ਖਾਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਐਸੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਸੰਗਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪਾਪ ਤੇ ਦੋਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਸੂਤੀ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ— ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ-ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤਟ 'ਤੇ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ— ਜੋ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ— ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਥਕ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸੰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਜੋ ਧਰਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲੇ— ਜੋ ਪਾਪ ਔਰਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ— ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਫਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਸਾਰੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਬੀਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੁੱਟ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ— ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਡੋਲ ਧਰਮਤਾ; ਉਹਦੀ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ— ਸਵਰਗ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ—ਪਤੀ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ—ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਦਾ ਗੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ— ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਇਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਤੇ— ਫਿਰ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਉਹਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਜਦ ਤਕ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ— ਜੋ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਲ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਕਾਮ ਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤ ਰਤੀ ਵਰਗਾ ਮਧੁਰ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁਖ ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਡੁਬੋਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਉੱਧਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ; ਅਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ, ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।