ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕੋਈ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ (ਇਸਤਰੀ) ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਘਿਉਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਅੰਗੀਠੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ; ਇਸ ਲਈ ਘਿਉਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਤੇ ਸੱਟੀ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਖਵਾਲੀ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਪਿਓ, ਯੁਵਾਨਕਾਲ ਵਿਚ ਪਤੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਜਾਂ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸੁਚੱਜੀ ਇਸਤਰੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਹੀ ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇ ਖਾਣਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੇਰ, ਪਰਾਈ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਾਤੀ-ਵਿਗਾੜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ-ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਜਾਤੀ-ਵਿਗਾੜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪੀ ਉੱਤਪੰਨ ਜਰੂਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਵ, ਕੀੜੇ ਬਣ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਐਸਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲੇਛ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਖਾਮੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਉਸਨੂੰ ਉਭਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਇਸਤਰੀ ਦੋਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਸੁਚੱਜੀ ਵੰਸ਼ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਕਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਰਗ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ-ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਇੱਜ਼ਤ-ਬਦਨਾਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ, ਮਿੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਲਾਦ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ। ਜੇ ਪਤੀ, ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਜਣੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਯਮ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਭਾਰ ਢੋਹਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੇਰ, ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਠੱਗ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਿਆ ਕੁਝ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਜੋ ਚੁੱਟੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮਲੇਛ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਠੱਗ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਐਸੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਧੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਿਤੀ-ਫੁਫੜ, ਮਾਮੀ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਅੰਨਾ ਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹਰਾ, ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਲੀਲ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ?" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਘਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਘਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ— ਜੋ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਸੌ, ਲੱਖ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਮਾਸ ਖਾਣ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਰੂਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਘਰਸਥ ਰਹਿ ਕੇ ਸਦਾ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪੰਛੀ ਫੜਨ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ—ਜੋ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਈਆਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ— ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੱਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲੇ। ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ— ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ ਪੂਜਾ ਦੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।