ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਯ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਭਗਤ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਤਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋੜ ਹੋ ਗਿਆ?” ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਾਂਡਵਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਟਿੱਕੀ ਦੇ ਪਿਛਵਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਦਾ ਤਿਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਅਜਾਣੀ ਕਰਤੂਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸਹੀ। ਪਰ, ਆਪਣੀ ਧਿਆਨ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਸਖਤਾਈ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋੜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੂਰਵ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਹਤਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਨਿਯੰਤਰਣ ਕਾਰਨ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।” ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਸੰਦ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕ ਔਰਤ, ਗਰੀਬ, ਅਕਾਰਹੀਣ, ਗੁਣਹੀਣ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਕ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਰਸਕੁਸ਼ਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੀਚ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਉਮਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਣਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਅਖਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਉੱਥੇ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਸੀ, ਸੀਸ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਲਤ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ਼ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੱਚੀ ਸਿਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਮਾਣਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ।” ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਪੁਰਸ਼, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਭੀਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾਰਦ। ਕੋਈ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਔਰਤ ਘਿਉਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਅੱਗੀ ਦੇ ਕੋਲੇ ਵਰਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਘਿਉਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝੇ ਅਤੇ ਲਾਟੀ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰੇ ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਕਮੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਰੱਖਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਕਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮਲਵੈਣ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਔਲਾਦ ਜਨਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜਾਤੀ ਭੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਭੰਗ ਦੀ ਪਾਪੀ ਸੰਤਾਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਮਿਲੇਛਾਂ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਪੁਰਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖਾਮੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਔਰਤ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਾੜੀ ਔਰਤ ਜਰੂਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਵਰਗ, ਪਰਿਵਾਰ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ ਤੇ ਦੋਸਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੁਰਸ਼ ਇਕ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋਣ। ਜੋ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਰਭ ਹਤਿਆਰੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਾਪ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਸ਼, ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸਾਬ ਪੈਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਭਾਰ ਢੋਹਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।