ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਿਨੈ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਤੇ ਤਿਆਗੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕਾਂਗੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਅਜੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਨਾਰੀ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।” ਇਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪਤੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਭਸਮ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਸਮ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਨਮਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੰਨਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਤੇ ਪੁੰਨਮਈ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ—ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਨਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਯਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਬਾਲ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਛੀਦਿਆ? ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੋੜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਹਰੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਂਡਵਯਾ ਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਇਕ ਟਿੱਡੀ ਦੇ ਗੁਦਾ ਵਿੱਚ ਤਿਨਕਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸਹੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਰੂਪ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਬਾਲ ਦੀ ਮੂਲ ਵਜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ। ਕੋੜ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਿੰਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਯਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗੰਧ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਹੈਰਾਨੀ, ਜਦ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕੁਝ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਖ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਨ ਨਾਪਸੰਦ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਤ੍ਰੀ, ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਗਰੀਬ, ਵਿਅੰਗ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਲਾ ਵਿਦਿਆ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਚ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਉਮਾ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਕਰਮ ਸਮਝਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਂਚਲ ਉੱਤੇ, ਨੰਦੇ (ਬਲਿਦਾਰ) ਧਾਰੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਅਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ।” ਪਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਖਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕੋ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਪੁਰਖ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਠਰ ਭੀਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਨਾਰਦ। ਕੋਈ ਥਾਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਇਉਂ, ਨਾਰਦ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਤ੍ਰੀ ਘਿਉ ਦੀ ਹਡ਼ੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਅੰਗਾਰਾ; ਇਸ ਲਈ, ਘਿਉ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਾਣੀ ਤੇ ਸੱਟ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੱਥੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਕੇ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਉ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਤੀ, ਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇਛਾ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਜਦ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਇਛਾ ਤੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਰਖਵਾਲੀ ਭੋਜਨ ਕੁੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਰਾਏ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਵਰਨ-ਸੰਕਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਤੇ ਵਰਨ-ਸੰਕਰ ਦੇ ਪਾਪੀ ਸੰਤਾਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੇੜੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਮਲੇਛ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਬੁੱਧ ਪੁਰਖ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।