ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਇਉਂ ਹੋਈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਸਪਾਸ ਇਲਾਕਾ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਣੋਖੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖ ਕੇ ਚੀਕ ਪਈ, "ਹਾਏ! ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ! ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?" ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੰਸ ਜਿਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਆਏ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਪਸੰਦ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ।" ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸੀ ਕਾਰਣ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਜਾਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੇ ਇੱਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ, ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ।" ਪਰ ਉਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਫਿਰ ਵੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਕੋਮਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੇਹ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਆਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਦਾ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਪੂਜੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।" ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਨ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਨ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਮਰਿਆ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋੜੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸੂਆਹ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁਆਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਨੀਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਨਾਰੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ‘ਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਰਮੀ ਕਹਾਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋਣ। ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂਡਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ? ਅਤੇ ਉਸ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?" ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਂਡਵਯ ਨੇ ਅਜਾਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਸਮਝੀ ਕਰਕੇ ਇਕ ਟੰਡੀ ਨੂੰ ਸੁਈ ਨਾਲ ਚੁਭੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਸਹਿਆ। ਪਰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਨਾਹ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋੜ੍ਹ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਦਬੂ ਫੈਲ ਗਈ। ਪਰ ਕਦੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਉਸਨੂੰ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਈ। ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਿਸਦੇ ਪਾਸ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਪੁਰਖ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਔਰਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਘਾਹ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਔਰਤ ਗਰੀਬ, ਵਿਕਲਾਂਗ, ਗੁਣਹੀਣ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣੀ, ਉੱਚ ਜਾਤ, ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਦਗਧ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਚ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਉਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ।" "ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।" "ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਂਦੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਨਵ-ਵਿਵਾਹਿਤਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਿਗਿਆਸੂ ਹਾਂ।'" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਮਰ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਹਾਂ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪੁਰਖਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਭਾਸਥਲੀ ਭੀਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਨਾਰਦ।