ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੇਵਿਆ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਸਤ੍ਰੀ ਨਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ, ਕੋੜ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਝ ਨਿਕਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਉਹ ਉਹਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਪਤਨੀ ਸੇਵਿਆ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਵਿਛੋਲੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਇਹ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਮਰਦ ਹੋ।" ਉਸਦੇ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਨਾ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਮੈਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਦਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਇਕ ਐਸਾ ਚੀਜ਼ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਗੇ।" ਇਸ ਤੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਰਸਤੇ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ।" ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਗੋਬਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਅੰਗਣ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਗਲੀ ਵਿਚ ਵੀ ਗੋਬਰ ਪੱਥਰਿਆ ਅਤੇ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਹ ਕੰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਕਿਸ ਲਈ ਇਹ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਸੇਵਿਆ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ matha ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ। ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਸਰੀਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਇੱਜ਼ਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਕਪੜੇ—ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਲੈ ਲੈ।" ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਦੱਸ।" ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚ-ਮੁੱਚ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੀਂ ਤੇ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਪਰ ਸੇਵਿਆ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਮੰਗ ਨਾ ਆਖ ਸਕੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਕ ਕੋੜੀ, ਗੰਦੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।" ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾਣ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਆਵਾਂਗੀ।" ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲਿਆ ਆਈਂ।" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੇਵਿਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਈ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੁਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਜਾਵੋਗੇ।" ਉਹ ਆਖਦੀ, "ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ।" ਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੇਵਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।