ਜੋ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਤਿਕਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਵੇਣੀ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ’ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਦੇ ਚਕਰਤੀਰਥ ਜਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਿਤਨਾ ਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੂਕਰਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਤਮਤਾ ਗਾਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ।" ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ੂਕਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਧਾ ਵੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮਾਪ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੱਥ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਸ਼ੂਕਰਾ ਵਿੱਚ ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਲ ਦਸ ਗੁਣਾ, ਵੇਣੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ੂਕਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਲ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਕਰਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਕਰਾ, ਵੇਣੀ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ। ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਲਰਕ ਨੇ ਸ਼ੂਕਰਾ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, "ਜਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਸਹੀ ਫਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ।" ਸ੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਣਜੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਸਭ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਾਂ ਸਵਧਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਯਗ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵ੍ਰਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਬਾਰਵੀਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਫਿਰ ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਠਿਨ ਪਾਰਾਕਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਚੁਤ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਰੋਜ਼, ਸ਼ੁਭ ਕੁਮੁਦਾ ਫੁੱਲ, ਮਾਲਤੀ, ਨੀਲੋਤਪਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ, ਉਸ਼ੀਰਾ, ਕਫੂਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਪੁਰਖ, ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਵਿਧਵਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਦਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਅਹਿੰਸਾ, ਚਾਹੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਲੇਟੇ ਹੋਏ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਦੌਰਾਨ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਯਾਦ, ਦੇਖਣ, ਸੁੰਘਣ, ਚੱਖਣ ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ। ਵ੍ਰਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਪਾਨ ਜਾਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ। ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛੂਹੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜੇ; ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਖ, ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਸਤਵਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ, ਚਾਹੇ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ-ਭਰ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੁਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਕਾਦਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਫਲ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।