ਸੁਣੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭੀ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਧੀਰਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਮਹਾਤਮਿਆ ਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ, ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਤਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਯੋਗਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਹਿਤਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਰਵਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਤਕ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੰਧਨਤਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ। ਹਰ ਸਾਲ ਇਕ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਔਖੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾੜੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ 60 ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਛੂਤ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁ-ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਚ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਭੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਠਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਰੀਰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਖੂਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਕੱਪੜਾ, ਆਸਨ, ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਇਕ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਪੱਖਾਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ — ਕੁੱਲ ਸੋਲਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਭੂਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਅਤੇ ਮਾਸ-ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਪਿੰਡੀਕਰਣ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਮਾਤਾ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਔਰਤ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਆਧਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਾ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਦੇ ਭੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਸੱਤਵੀਂ ਘੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਨੌਵੀਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੁਟਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਅਖੂਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਕੁਟਪ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਤਿਲ। ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵਧਾਈਏ ਹਨ: ਸਚਾਈ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਨੀ। ਪਰਤਾਪ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਦੁਬਾਰਾ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੌ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਭੀ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸੱਤ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਆਈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਯਜਨਾ-ਗਾਂ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਲੈ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਛੇਰਾ ਲੈ ਕੇ ਲੌਟ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਘ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਾਲ ਹੋ ਜਾਓਗੇ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।