ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਤੱਕ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੋਹਰਤ, ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਿਵਾਹ, ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਪੂਣ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਇਸਦਾ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਲਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ, ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਿਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਿਤ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੈਠਾਏ। ਉਹ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ ਅਤੇ 'ਸਵਧਾ' ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਜੋੜੇ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੂਤ ਸਵਰਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਮੀਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਦਸ ਲੱਖ ਗੁਣਾ; ਜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੂਣ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੂਣ ਸੋ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਉਂ ਭਟਕੇ? ਸੂਰਜ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਮੁਕੁਤਮਣੀ' ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਪੂਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਮਹਾ ਯਜਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਬਤਾਇਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ?" "ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਪੂਜਕ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵ ਸਮਾਨ ਮਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬਿਮਾਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਗੜੇ ਬਿਨਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹੀ ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੂਣ ਸੁਣੋ — ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਪੂਣ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ, ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਯੋਗ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਯੋਗੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਇੱਕੋ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਹਿਤਾ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਰਵਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਨਿਰਮਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਹ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੰਧਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਬੰਧਨ ਛੁਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਔਖੇ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀੜਾ ਆਦਿ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਅਛੂਤ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਲੇਛ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਚ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਦੈਵ ਪਾਪ-ਪੁਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਪੁਣ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਹਰ ਜੀਵ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ 'ਅਸ਼ਵਮੇਧ' ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰਖੇ, ਅਤੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਏ।" "ਇਹ ਦੇਹ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁਣ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।" "ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਪਣਾ ਗੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।" "ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।