ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਅੱਧਾ ਪੱਖ ਜਾਂ ਸਾਲ ਭਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ, ਦੁੱਧ ਆਦਿ, ਚਾਹੇ ਮਾਸ ਸਮੇਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰ-ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਪਿਤਰ-ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜਨ ਹੈ। ਇਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਦਾਨ ਅਖੂਟ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਗੰਗਾ, ਗਯਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਸਿੱਧ ਕੁੰਡ ਜਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਾਗਰ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲ-ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਯੁਗ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਇਹ ਅਖੂਟ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਭ ਪਿਤਰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਅਖੂਟ ਭੋਗ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਮਨਾ-ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸਾੜੀ ਤੱਕ ਪੰਜਵੇਂ ਪੱਖ ਤੱਕ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਆਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੁਆਰੀ ਸਵਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਮਨਾ-ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਯਸ਼, ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਵਿਆਹ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦਵਿਜ ਨੂੰ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਖੂਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਪੂਤ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਸੋਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ। ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਦਾਦਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦਵਿਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬਿਠਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੋ ਅਤੇ 'ਸਵਧਾ' ਸ਼ਬਦ ਜ਼ਰੂਰ ਜੋੜੋ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਖੂਟ ਸੁਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡ-ਜਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਸਭ ਦਵਿਜ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਜਲ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ, ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਭਟਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਮੁਕੁਟਮਣੀ' ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿੰਡ, ਜਲ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਵਿਜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਬੀਮਾਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੇਖ ਕੇ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।