ਤੇਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਚੰਡਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਿਘਨ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਦਮੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇੱਥੇ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ; ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਏਗਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਗੂੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਅੱਧਾ ਪੱਖ ਜਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਲ ਛੁਡਵਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਕਪੜੇ, ਦੁੱਧ, ਮਾਸ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਾਦਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ, ਅਖੁੱਤ ਸੁਖ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ, ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਹੈ; ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਗਯਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਸਿੱਧਕੁੰਡ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਥੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਅਖੁੱਤ ਸਵਰਗ ਤੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿਚ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਨਦੀ ਵਿਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਫਲਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਦਧ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ। ਜਿਹੜਾ ਪર્વਣ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਤ ਲੋਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪર્વਣ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਦਧ 'ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸ਼ਰਾਦਧ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਕਾਮਯ ਸ਼ਰਾਦਧ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ ਪੱਖ ਆਢੀ ਤੱਕ ਸੀਮਾ ਰੱਖੋ। ਉੱਥੇ, ਕੁਆਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸ਼ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਸੋਲ੍ਹ ਦਿਨ— —ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਇਹ ਕਾਮਯ ਸ਼ਰਾਦਧ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੱਖ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਾ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਆਸ ਖੋ ਕੇ— —ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੋ। ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਯਸ਼, ਇੱਛਿਤ ਵਸਤਾਂ, ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਵਿਆਹ, ਵ੍ਰਤ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਰਸਮ ਕਰੇ।