ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਜਿੱਥੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਗੂੰਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਪੱਖ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਲਚ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੂਬ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਆਗਮਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ? ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਸਭ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੂੰਗਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਗੇ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਘਰ, ਤੁਲਾਧਾਰਾ ਦੇ ਵਾਸ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ; ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਵਾਰ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਆਦਿ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਲਟ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਇੱਥੇ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੂੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਖ਼ਬਰਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖਤਾ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਠੀਕ ਅਤੇ ਗਲਤ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖ, ਅੱਧਾ ਪੱਖ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੈਲ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਕਪੜੇ, ਦੁੱਧ ਆਦਿ, ਮਾਸ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਭਗਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਸੁਖ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਸਾਕਿਆਂ ਲਈ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਲਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਨੰਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਸਿੱਧਕੁੰਡ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਚਾਵਲ ਦਾ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਥਾਹ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਜਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਫਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦਰ ਗ੍ਰਹਿਣੇ ਤੇ। ਜੋ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਲੋਕ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਲੱਖ-ਲੱਖ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਦ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਕਰਕੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜਵਾਂ ਪੱਖ ਆਢੀ ਤੱਕ ਸੀਮਾ ਮੰਨੋ। ਉਥੇ, ਕੁਆਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨ— —ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਵਿੱਚ ਅਮਾਵੱਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ— —ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।