ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਦਰੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਾਹਤ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਹਾ। ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਅੱਧਾ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੂਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਰਿਹਾ।” ਕੁਝ ਆਖਦੇ, “ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਚਾਹਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।” ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਫਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣੀ। ਔਰਤ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਦ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਔਰਤ ਨੇ ਵੀ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?” ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ—ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਦੇ ਸਾਖੀ ਹੋਣ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਛੋਹਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!” ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੋੜ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਸਭ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਸਭ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰਮ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।” ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ; ਅੱਜ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੰਨੀ ਚਾਹਤ ਤੇ ਲਾਲਚ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਚਾਹਤ ਬੜੀ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੈ। ਚਾਹਤ ਤੋਂ ਹੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹਤ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਹੈ—ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਲੋਕ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸੋ ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।” ਸੱਜਨਦ੍ਰੋਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਦਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਕ ਸਾਰਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦੇ ਸੁੱਕਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਜਾਜ਼ਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਜ਼ਾਤੀ।” “ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕismet ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁੱਕਾ ਰਹੇਗਾ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜੇਗਾ।” “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।” ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ।” ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।