ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਕ ਅਤੇ ਮਾਤਰਕ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ, ਪਿਆਰੇ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਚਿਤ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਸਰਵਜ्ञ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ। ਦੱਸ, ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹਤੋਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ?" ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਾਮੀ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ ਘਰ-ਵਾਲਾ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਸਹੀ ਅਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ, ਕਰ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਸੋਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚਲਾ ਜਾ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਦਰੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਤਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਗੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ, ਇੱਛਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਰੁਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਧਾ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤਿਆ।" "ਜਦ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਯਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ।" ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚਰਚਾ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੁਣੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਫੌਰਨ ਉਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਔਰਤ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖਿੜ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?" ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੀਤਾ।" "ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ—ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਲ ਵੀ ਸੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਛੂਹਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕੋੜੀ ਪੈ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਅੱਗ ਕੋਲ ਆਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਰੇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ 'ਧਰਮਵਾਨ ਉੱਤੇ ਅਣਿਆਇ' ਵਰਗਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲੇ।" ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਐਨਾ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ। ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਕੀੜੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਜਿੱਤਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਹੀ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਹੈ—ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ; ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਲੋਕ ਵੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਗਿਆ।