ਇਸ ਧਾਰਮਿਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੁਝ ਆਚਾਰ–ਵਿਦੀ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਸੋਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਉਲਟ ਰੁਖ ਵਿਚ ਸੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਵੀ ਰੁਖ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ: ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵੱਧਦੀ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖਾਣਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਖਾਣਾ ਮਾਣ-ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖਾਣਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਪਿਤਰ-ਅਵਸਥਾ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਬਿਮਾਰੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਉਮਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਦੋ ਵਾਰ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੈਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲ ਚਾਰ ਵਾਰ। ਦੇਵਤੇ ਮਾਂਸ ਰਹਿਤ ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਮਾਂਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਲੇ-ਸੜੇ, ਬਿਨਾ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਗੁਣ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ: ਉੱਤਮ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ। ਪਰ ਕੰਜੂਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ, ਗਰੀਬੀ, ਤੇ ਨੀਚਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਮੱਖਣ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਦਇਆ, ਤੇ ਨਰਮ ਮਨ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਆਰੀ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ?" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੁਗਣ-ਜੰਮੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ, ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੰਜ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਹਨ: ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਤਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤੀ।" ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਿਤਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੀ ਸਵਰਗ, ਪਿਤਾ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤਪਸਿਆ; ਜਦ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਪਿਤਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ; ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧੂੜ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨ-ਧਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਨਿਕੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਅਭਾਵ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਕੰਨ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਡਾਲ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ-ਸੇਵਾ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਦੇ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਪੁੰਨ, ਨਾ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ।" ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਇੱਕ ਕਾਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਾਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਖਾਂ-ਆਖਾਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਡਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੂਕ ਚੰਡਾਲ ਕੋਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਰਮੀ ਹੈ।" "ਉਥੋਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖੇਂਗਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂਕ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੂਕ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਪਮਾਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।