ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਮੁੱਲਵਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਖਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ; ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਕ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪੰਡਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਹਟਾਉਣੀ। ਰਾਜਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੀਮਾਰ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵੈਦ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ, ਪਤਿਤ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਂ ਕੁਲਟਾ ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੁਗਲੀਖੌਰ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਝਗੜਾਲੂ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਅਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਰਾਬ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਫ਼ਜੂਲਖ਼ਰਚ ਔਰਤ, ਗੰਦੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਛੂਹ ਲੈ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਜਾਂ ਲਗਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਧੀ ਵਲ ਨਾਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਲ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਪਤਨੀ ਵਲ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਦੇ ਵੀ ਝਗੜੇ ਜਾਂ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪੈਰ ਛਿਲਕਾਂ, ਕੋਲੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੇ। ਕਪਾਹ, ਹੱਡੀਆਂ, ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਗ, ਅੰਤਿ-ਕਾਠ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ; ਨਾਂ ਹੀ ਸੁੱਕੀ ਮੱਛੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣੀਆਂ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਚੱਖੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ। ਮੰਦਬੁਧੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੀਪਕ ਜਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਖੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਚੰਡਾਲ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਚਾਚਾ ਜਾਂ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਕ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਕੰਨ ਢੱਕੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਲ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ; ਨਾਂ ਹੀ ਜਨੇਊ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਢਿੱਲੇ ਲੰਗੋਟ ਨਾਲ। ਇਕ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਮੱਝਲੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤਰਜਨੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਕੰਨ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਨਾਭੀ, ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣ, ਵਿਆਨ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਨਾਲ। ਸਮਾਨ ਸਾਰੇ ਉਂਗਲੀਆਂ (ਤਰਜਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ), ਤੇ ਨਾਗ, ਕੂਰਮ, ਕ੍ਰਿਕਰ, ਦੇਵਦੱਤ ਤੇ ਧਨੰਜਯ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋਣ। ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਣਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ; ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਯੁ ਘਟਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਾ ਸੁੱਤੇ; ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੌਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬਦਨਾਮੀ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੋਗ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਆਯੁ ਤੇ ਧਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੋ ਵਾਰੀ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਲਈ; ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ। ਦੇਵਤਾ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੜਿਆ, ਬੇਕਾਰ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਹਨ, ਇਥੇ ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਗੁਣ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ: ਉੱਤਮ ਦਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ। ਕੰਜੂਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ, ਗਰੀਬੀ, ਨੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ; ਵਧੀਕ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਮੱਖਣ ਵਰਗੀ ਬੋਲੀ, ਦਇਆਵਾਨੀ ਤੇ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦਾ—ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਹਿਰਦਾ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਬੋਲੀ ਆਰੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਆਚਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।