ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸਿਖਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਇਹ ਪੰਜ ਭਾਗ ਗੀਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਭਾਗ ਗੀਲੇ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਉੱਚੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਗਊ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ, ਯਜਨ ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਐਸੇ ਹੀ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਤਮ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯੋਗੀ, ਦਿਵਿ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਵਜਨਮ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਜੜ੍ਹ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਖਾਣਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ, ਗਊ-ਸ਼ਾਲਾ, ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜ-ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ ਮੁੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ, ਨੱਖਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੇ; ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੀਟ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁਕਣਾ। ਰਾਜਾ, ਤਪਸਵੀ, ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬਿਮਾਰ, ਦੁਖੀ, ਗਰਭਵਤੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਤਿਤ, ਕੋੜੀ, ਚੁਹੜ, ਜਾਂ ਗਊ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਗਿਆਨ, ਦੁਸ਼ਟ, ਅਚਰਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਮੰਦੀ ਕਰਤੂਤ, ਵਿਤਰਕ, ਲੜਾਈ, ਹਠ, ਅਧਿਕ ਅਹੰਕਾਰ, ਨਿਰਲੱਜ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਵਿਅਰਥ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਚਾਲੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਗੰਦੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਛੂਹ ਲੈ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਜਾਂ ਮਜ਼ਾਕੀ ਵਿਭਾਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰ-ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਨਿਰਲੱਜ ਬੋਲ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਪੈਰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੀਲ, ਕੋਲ, ਹੱਡੀ ਜਾਂ ਰਾਖ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੋ। ਪੈਰ ਕਪਾਹ, ਹੱਡੀ, ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ, ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੋ; ਸੁੱਕੀ ਮਛੀ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਓ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੱਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਓ; ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੋ। ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਕਲੀ-ਯੁੱਗ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ; ਚੁਹੜ, ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੀਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਰ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਮੱਥਾ ਜਾਂ ਕੰਨ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੈਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ; ਜਨੇਉ ਬਿਨਾਂ, ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਢਿੱਲਾ ਧੋਤੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ। ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਪਹਿਲਾਂ, ਮੱਧਲੇ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਛੂਹੋ। ਫਿਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤर्जਨੀ ਨਾਲ ਨੱਕ ਛੂਹੋ; ਫਿਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਛੂਹੋ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਕੰਨ ਛੂਹੋ; ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਨਾਭੀ; ਹਥੇਲੀ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਿਰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਟਿੱਪ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਿਆਨ-ਅਪਾਨ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ। ਸਮਾਨਾ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ, ਤਰਜਨੀ ਛੱਡ ਕੇ; ਨਾਗ, ਕੂਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਕਰਾ, ਦੇਵਦੱਤਾ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ। ਜੋ ਪੂਜਾ-ਭੋਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਗੀਲੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੌਣਾ, ਸੁੱਕੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ। ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੌਣਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ; ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਨੇ। ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਣਾ; ਐਸਾ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਆਯੁ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਿਖਾਵਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਰਯੋਗ, ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।