ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਜਦੋਂ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ ਉਂਗਲ ’ਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਅਣਗਿਣਤ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੈਰੀ ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਤਰਜਨੀ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਉਂਗਲ ਵਿਚ ਮਣਕਾ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਹਵਾ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਨਾਹ ਨਿਚੋੜੋ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਲ ਨਾਹ ਨਿਚੋੜੋ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਮਾਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਮ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਾਘ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਦੀ, ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੀਵਣ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੀ ਆਚਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਹਨ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਆਚਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਆਚਾਰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਆਚਾਰ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਸੁਣੋ: ਘਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਬਰਤਨ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਧੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੀਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ, ਤਾਂਬੇ ਨੂੰ ਖੱਟੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ, ਹਲ ਨੂੰ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਧੋਣ ਨਾਲ, ਘਿਸ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਮਲ ਕੇ ਅਤੇ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਧੁਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ। ਰਾਖ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਖਟਿਆ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਘੜਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।" "ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਾਲ ਤੇ ਦੰਦ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੰਜ ਭਾਗ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਅਚਾਰਯ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਉਪਨਯਨ ਕਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਚੌਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਦਿਸਾ ’ਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੁੱਖ, ਗਊ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਜੋੜਾ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਵਾਸੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਾਹ ਛੂਹੇ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਯਜਨ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਤੱਕੋ; ਨਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਤੱਕੋ। ਨਾ ਹੀ ਜੋਗੀਆਂ, ਦੇਵਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਵਿਜ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ। ਯਜਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮੂਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ।