ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਭੋਜਨ ਸਮਾਗਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਜਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ, “ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਭੁਲਵੇਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੇ। ਜਿਹੜਾ ਜਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਧੋਬੀ ਵੱਲੋਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੱਪੜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਥਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿੱਟੀ ਉਂਗਲੀ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਰਿੰਗ ਫਿੰਗਰ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਲੱਖ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬਾਂਏ ਹੱਥ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਰਿੰਗ ਫਿੰਗਰ ਵਿੱਚ ਮਣਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਅਖੂਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੱਪੜਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤਰਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਨਿਚੋੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਿਚੋੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ। ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਿਹਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੋਖ ਲਈ ਮਾਧਵ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮੋਖ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਯਕਸ਼ ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।” “ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਜਲ ਅਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਨ ਕਰਨਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਜਗਤਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਵੀ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੋਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਆਚਰਨ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੁੱਖੀ, ਰੋਗੀ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” “ਆਚਰਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ: ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੋ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਆਸਨ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਬਰਤਨ ਤੇ ਪੱਥਰ ਧੋਵੋ। ਪਿੱਟਲ ਦਾ ਬਰਤਨ ਰਾਖ ਨਾਲ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਖੱਟੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਤੇਲ ਨਾਲ, ਹਲ ਦਾ ਪੱਟਾ ਘਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਆਦਿ ਦੇ ਬਰਤਨ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਹਾ ਅੱਗ ਅਤੇ ਧੋਣ ਨਾਲ, ਖੁਰਚਣ, ਸਾੜਨ, ਲਪੇਟਣ ਅਤੇ ਧੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਤੂ, ਮਣਕੇ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ। ਰਾਖ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਖੱਟ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਕੱਪੜਾ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਆਚਰਨ, ਤਰਪਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।