ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਰਮ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਵਜਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਮੰਤਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਲ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਦਸ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇ ਖੰਭ ਤੋਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਧੇਰੇ ਭੇਟਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਰਿਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ ਤਿਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ-ਰਿਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਤਿਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰਾਯਣ, ਦੱਖਣਾਯਣ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਦਿਵਸ ਮਿਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਦਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਰਪਣ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, 'ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ' ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ—ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਵਿੱਚ। ਜੇਕਰ ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੇਟ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸਦਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਕਪੜਾ ਧੋਬੀ ਦੁਆਰਾ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਪੜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਫ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਤਰੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪੁੰਨ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਉਂਗਲ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਅਖੁੰਨਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤਰਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਰਪਣ ਤਕ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਿਹਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਗਮਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਤਵਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਯਕਸ਼ਾਂ—ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।" ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੀਪ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਸਹੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸਾਧਨ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਮ, ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।