ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦਾ, ਗੌਰੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਬਲੀ, ਵਿਆਸ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਸ, ਉਦੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਯੁਕਤ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦਾਤਨ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਗ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ—ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਹਿਰਦੇ, ਭੰਵਰੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸਿਆਂ, ਨਾਭੀ, ਦੋਵੇਂ ਘੁੱਟਣਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ। ਇੱਕ ਭਾਗ ਅੰਗ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਭਾਗ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਵੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਚਲਿਆ ਹੈ—ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਨਦੀ, ਨਾਲਾ, ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ, ਡੱਡੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਘੜੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੁਕ ਕੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ ਡੰਡਾ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਯਾਮਾ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੱਧ ਯਾਮਾ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਡੰਡਾ ਤੱਕ ਇਉਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਹਰ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਇਹ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪ੍ਰਹਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਿਵਾਰਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਚੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਪਰਪੋਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝਾਓ।" ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ thus ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦਰਭਾ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਅਤੇ ਨੱਕੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁਸ਼ਾ ਫੜ ਕੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ, ਕਾਸ਼ਾ, ਦੂਬ, ਜੌ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਚੌਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਬਲਵਜਾ ਅਤੇ ਕਮਲ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਬਗੈਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਤਿਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵਧੇਰੇ ਭੇਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਰਿਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਫਿੱਕੇ (ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ) ਤਿਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਤਿਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਵੰਤਰੀ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਰਾਂ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਗਿਆ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਮਿਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਮਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।