ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲ ਉਠਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮੂਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਅਨੇਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਲੇਸ਼-ਭਰੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਲਿਪਤਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਕ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦਾ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪੋਬਲ ਵਧਦੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਣ ਕਰੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ, ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ, ਜੋ ਜਗਤਪਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ (ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ), ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ, ਗੌਰੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਬਲੀ, ਵਿਆਸ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ – ਇਹ ਸੱਤ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਸਵੇਰ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਫ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਸ, ਉਡੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਯੋਗੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦੰਦਕਾਟੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਬਹ ਸਵੇਰੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਤ: ਵੇਲੇ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਦਿਲ, ਭਵਨਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ, ਨਾਭੀ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰਯਾਨ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਗੁਦਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ ਦੱਸ ਵਾਰੀ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ – ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਚਲਣ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਿੱਟੀ! ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਨਦੀ, ਕੂਆਂ, ਤਾਲਾਬ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ ਡੰਡਾ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਘਟਿਕਾ ਜਾਂ ਇੱਕ ਯਾਮ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਧਾ ਯਾਮ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਡੰਡਾ ਤੱਕ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਹਰਾਂ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਹਿਰ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਨਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ) ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਪਰਪੋਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਦੇਣ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛੂਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਤਕਥਾ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ। ਕੁਸ਼ਾ, ਕਾਸ਼ਾ, ਦੂਬ, ਜੌ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ – ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾ ਸਕੇ।