ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਬਚਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨ-ਨਾਹੁੰਦੇ ਸੰਬੰਧ, ਦੋਸਤ ਦੀ ਧੋਖਾਧੜੀ, ਝੂਠੇ ਵੱਟ-ਤੋਲ, ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬੱਛੜ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬੱਛੜ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਗਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਾਂਬੇ ਵਰਗਾ ਪਿੱਠ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ, ਫੁੱਲ-ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਾਟੀ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ—ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਆਖਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਸਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸਾਂਡ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਇਕ ਸਾਂਡ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੋਚਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਛੜ ਅਤੇ ਇਕ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਸਾਂਡ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉੱਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਂਡ ਆਪਣੇ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜੋਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਡੱਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰ-ਰਿਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਸੁੱਖ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੱਛੜ ਜਣੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਸਮਾਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਐਸਾ ਗਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੌ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਾਂ ਚੁਰੀ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੱਛੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਮਹਾਪੁਨਿਤ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਠਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—Govinda, Madhava, Krishna, Hari, Damodara, Narayana, Vasudeva, Sarasvati, Mahalakshmi, Savitri, Brahma, Surya, Chandra, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗ੍ਰਹ, Shankara, Shiva, Shambhu, Ishvara, Maheshvara, Ganesha, Skanda, Gauri, Bhagirathi, Shiva, Nala, Janardana, Vaidehi, Yudhishthira, ਅਤੇ ਸੱਤ ਚਿਰੰਜੀਵੀ—Ashvatthaman, Bali, Vyasa, Hanuman, Vibhishana, Kripa, Parashurama—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਪੂਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸ਼ੌਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਸ, ਉਦੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਟੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦੀਅਨੁਸਾਰ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਹਿਰਦੇ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸੇ, ਨਾਭੀ, ਦੋਨੋ ਘੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁੱਖੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।