ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਉ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਤਾਇਆ ਕਿ ਗਉ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਗਉ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਸਰਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੈ। ਗਉ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਗਉ ਦੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਮੰਗਲ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ “ਹੰਭਾ” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪੂਰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਗਉ ਦੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਉ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਉ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਦਸ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਉਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਸਚ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸਫੈਦ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧੂੰਏਂ ਰੰਗ ਦੀ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਦੇ ਹਨ। ਪੀਲੀ ਗਉ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਕਾਲੀ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਡਿਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਹਲਕੀ ਗਉ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਚਿੱਟੀ ਗਉ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗਉ ਸੋਹਣੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਨੀਲੀ ਗਉ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢੇਪਣ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਬੋਲ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਏ—ਜੋ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਿਧ ਸੰਬੰਧਾਂ, ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧੋਖਾ, ਝੂਠੀ ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ, ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਗਉਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੀਲੀ ਗਉ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬਛੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਬਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਗਉ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਮਝੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬਛੜਾ ਛੱਡੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੀੰਗਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਗਉ ਵਿਦਵਾਨ ਦੁਜਾ-ਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਦਾਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਗਉ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ—ਇਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਸ ਗਉਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਗੜਾ ਬਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਬਲ ਤੇ ਦਸ ਗਉਆਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਫਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਲ ਛੱਡੇ, ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਗਉਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਦਾ-ਕਾਲ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਚਾਰ ਗਉਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਛੜੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਦਾ-ਕਾਲ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਗਉ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿਤਨੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਤਨਾ ਪਾਣੀ ਬਲ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਬਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰ ਨਾਲ ਖੋਦਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਡੱਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਲਈ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਗਉ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਣੰਤ ਸੁਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਆਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਉ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਛੜਾ ਦੇ ਚੁੱਕੀ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ—ਇਹ ਗਉ ਖੁਦ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਉ, ਠੀਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਉਆਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗਉ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਛੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਉਆਂ ਦੇ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਮੇਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿਹੜਾ ਵਰਤਾਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮ-ਤੇਜ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤਾਓ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਚੇ ਪੁਣਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।” ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ—ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ (ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ), ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਉ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਤਰ-ਕਰਜ਼, ਗਉ-ਦਾਨ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਮਨ ਵਰਤਾਓ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।