ਜੋ ਯੋਧੇ ਅਨਿਆਇਕ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਚੰਡਾਲ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਧੇ ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨੀਰਸ, ਡਰਪੋਕ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਵੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਦਾ ਧੰਧਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਉਪਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤਰਾਜੂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਰਾਜੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਰਾਜੂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਤੋਲੀ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਸੱਚ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨੋ। ਤਰਾਜੂ ਉੱਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁੱਖੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠ ਸਦਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਵੰਡ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਮਿਹਨਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਥਾਵਾਂ ‘ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਏ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ! ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਧਨ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ—ਲਾਲਚ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਬਲਦ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਬਲਦ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਲਵਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਘਾਹ ਖਵਾਏ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਘਾਹ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚੰਗਾ ਥਾਂ ਬਣਾਏ। ਗੋਬਰ, ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਜਾਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵ-ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਠੰਢ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਮੰਨੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸਮਝੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੀਮਾਰ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਤਗੜੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਣਸਮਝੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੈ। ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਜਾਂ ਰੰਗੀਨ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਕਾਜਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਮੁੱਠ ਘਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਤਿਵੇਂ ਗਾਂ—ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।" ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ ਕਿ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਗਾਂ ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਗੰਢ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪਿੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਭਾਗ ਨਿਕਲੇ—ਵੈਦ, ਅੱਗ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵੈਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਤੇਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਨਮੇ।" "ਉਥੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵੈਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਏ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ; ਘੀ ਗਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਸਰੋਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਅਚਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।