ਯੋਧੇ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ میدان ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨੀਚ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਿਰਫ਼ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਐਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਯੁਧ ਦੇ ਅਸਲ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਇੱਥੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਯਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਯੋਧੇ ਸੁਆਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੌਤ ਮਿਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਵਾਹਰਾਂ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਾਮਨਾ-ਵૃਖ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ, ਪੋਖਰ, ਖੂਹ ਅਤੇ ਹੌਦ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਸਤੁਤੀਆਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਨਿਆਇਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਿਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜੇਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਤੇ ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਅਜਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਛੁਏ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਯੋਧੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦਵਿਜ) ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਨਮੀ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਵਸਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਕਮਾਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਵਰਤੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੋਲਣ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਤੋਲੀ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਮੰਨੋ। ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤੋਲਣ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁਆਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸਦਾ ਛੱਡੇ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਲਾਭ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਵੰਡ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਗੁਫਾਵਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖਤਰਨਾਕ ਘਰਾਂ ਜਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਲੋਕ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ, ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਧਨ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਰਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ: ਲਾਲਚ ਨਾ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਖਾਮੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਧਰਮਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੇਤੀ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬੈਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰੇ। ਜੇ ਕਮੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਬੈਲ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਲਵਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੱਚੀ ਘਾਹ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਚਰਵਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਜਾਂ ਬੱਘ ਨਹੀਂ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚਾਰਾ ਦੇਵੇ, ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਬਣਾਏ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਬਰ, ਗੋਮੂਤਰ ਜਾਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਗੰਦ ਨਾ ਪਾਏ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਖੱਟ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਸਮਤਲ ਹੋਵੇ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਮਾਨ ਮੰਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਮ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਜੋ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਇਆ ਮੰਨੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋਤਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਣਸਮਾਨ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੋ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਘਾਹ-ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਰੋਕ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗੋ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੱਚ, ਨਿਆਂ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।