ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨੌ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਲਾ, ਜੈਵਲਿਨ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਘੋੜਸਵਾਰੀ, ਹਾਥੀ-ਚਲਾਉਣ, ਜਾਦੂ-ਕਲਾ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਯੁੱਧ ਦਾ ਅਭਿਆਸ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਿਸਚਲ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਜੋ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮਰਨਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਾ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਜੋ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਭੱਜ ਰਹੇ, ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਨੀਚ ਸ਼ੂਦਰ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨੇਤਿਕ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਆਚਰਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਯੋਧਾ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਤਨ-ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਫਰਸ਼ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਦੇਵ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਾਮਨਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਲ ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵ-ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਕਾਰੀ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਦਾ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਅਨਿਆਯੁਕਤ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਅਤਿਕ੍ਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ, ਸਭ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਹਾਦਰ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਅਪਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਨਮੀ ਜਾਂ ਨਾਸੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਭਾਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ-ਯਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੋਲ-ਕਾਂਟਿਆਂ 'ਤੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੋਲ-ਕਾਂਟੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਾਣ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੋਲ-ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਮਾਨ ਠੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੋਲ-ਕਾਂਟਿਆਂ 'ਤੇ ਸੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵ-ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵ-ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਵਜੋਂ ਖੁਦ ਵੰਡੇ; ਸਰੀਰਕ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਰਬਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਲਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਖਤਰੇ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਧਨ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ 'ਚ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ: ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ, ਅਤੇ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ। ਇਹ ਦੋ ਖਾਮੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੇ; ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਧਰਮਕਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰੇ।