ਸਭ ਸੰਤ, ਤਪਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈਣ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ, ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜਣਨ, ਬੱਚਾ, ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਹਮਲਾਵਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਇਕ ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਹੋਰ ਹਮਲਾਵਰ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਦਾ ਢੰਗ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੱਚ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਤਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਨਾਜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।" ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੌਲਤ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸਿੱਖਿਆ, ਪਾਠ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਢੰਗੀ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਹੈ; ਭੇਟ ਲੈਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲਤਾਵਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਜਾਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਉਪਜ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ ਇਹ ਢੰਗ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਵਜਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੌਲਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਢੰਗੀ ਹੈ। ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਲਾ, ਜੈਵਲਿਨ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਮੁਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਲਾ; ਘੋੜਸਵਾਰੀ, ਹਾਥੀ-ਚਾਲ, ਜਾਦੂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਜੰਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਨਾਰੀ ਲਈ ਇਹ ਆਚਰਨ ਹੈ। ਅਸਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਲਿਆ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ; ਉਹ ਟੁੱਟੇ, ਭੱਜਦੇ, ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਜਾਂ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਡਰ ਗਏ, ਡਿੱਗ ਗਏ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਨੀਚ ਸ਼ੂਦਰ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਆਚਰਨ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ ਯੋਧੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ, ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਮਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਾਂ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫਰਸ਼, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਖੂਹਾਂ ਤੇ ਟੈਂਕ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਹਮਣੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਚਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।