ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਅੰਜਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਕਾਂਭੀਪਾਕ, ਤਾਪਨ, ਅਵੀਚੀ, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਮਹਾਰੌਰਵ ਤੇ ਰੌਰਵ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤ੍ਰ! ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ-ਜਾਣੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬਧ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਵੇਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਦਾ ਪਾਪ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਮਰਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੱਤਿਆਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਯਥਾ-ਸਥਿਤੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮਰਨ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾਈ, ਨਾ ਕਿ ਜਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲੈਣਾ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭ੍ਰੂਣ, ਬੱਚਾ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੇ ਹੇਠਲੇ ਜਾਤੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੱਤਿਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਹੱਤਿਆਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਨਹੀਂ ਕਹਾਉਂਦਾ। ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੀਣਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਹਮਲਾਵਰ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ—ਇਹ ਵੀ ਹਮਲਾਵਰ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਹਮਲਾਵਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਪੂਜਨੀਯ ਹੈ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜਾ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਕਰੇ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦਾਨ-ਰਾਖੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਹੈ।" ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਣ। ਪਾਠ, ਅਧਿਆਪਨ ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆ ਦਨ ਨੂੰ ਧਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਇਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗੀ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭਲੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਯੁ ਕੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਉਪਲੱਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਾਇਜ਼ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ-ਕਾਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਘੋੜਾ, ਹਾਥੀ, ਵਿਦਿਆ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ ਜੋ ਯੋਧਾ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਾਇਜ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ-ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਯੋਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਟੁੱਟੇ, ਭੱਜਦੇ, ਨਿਸ਼ਸਤਰ ਜਾਂ ਡਰਪੋਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।