ਇਹ ਸਭ ਵਿਚੋਂ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਕੋੜੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਕਾਲੀ ਕੋੜ੍ਹ, ਚਿੱਟੀ ਕੋੜ੍ਹ, ਅਤੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਕੋੜ੍ਹ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋੜੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋੜ੍ਹੀ, ਚੁਹੜਾ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋੜ੍ਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਧਰਮਿਕ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੱਸ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੀ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਮੋਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਤਾਪਨ, ਅਵੀਚੀ, ਕਾਲਸੂਤ੍ਰ, ਮਹਾਰੌਰਵ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਜੋ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਕਰਕੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅੰਜਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਵੇਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਮਾਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਆਪ ਮਾਰਨਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭ੍ਰੂਣ, ਬੱਚੇ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਕੇਵਲ ਉਸੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੀਣਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਛੇ ਹਮਲਾਵਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚਾਰ ਹੋਰ ਹਮਲਾਵਰ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਅਤੁਲ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜੇ ਜੀਵਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਭਿੱਖ ਨਾ ਮੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਨਾਜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੀਵਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜੀਵਿਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਦਾਤੀ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਨੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਪਾਠ, ਸ਼ਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਦੌਲਤ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਹੈ; ਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੱਤਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਉਤਪਾਦ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧੰਨ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ, ਇਹ ਰਸਤਾ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਹੈ।