ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਾੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਜਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਕਰਕੇ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੁਬਾਰਾ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ। ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਤੋਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੁਬਾਰਾ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਦੇਵਤਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਭਾਰੀ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਰੋਗੀ, ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ‘ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ’ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਫਿਰ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਗੜਾ ਜਾਂ ਅਤਿ ਗਰੀਬ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਐਸਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਥੱਪੜਾਂ ਜਾਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਲਪ ਤਕ ਤਾਪਨੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੰਗੜਾ, ਜਾਂ ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਅਕੜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਜਾਂ ਤਪਸੀ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋੜ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਖੁਜਲੀ, ਦਾਦ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਚਟਕੇ, ਸੀਪ-ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲਾ ਕੋੜ, ਚਿੱਟਾ ਕੋੜ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਰੂਪ। ਫਿਰ, ਦਵਾਈ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ—ਕਾਲਾ ਕੋੜ, ਚਿੱਟਾ ਕੋੜ, ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਰੂਪ—ਮਹਾਂ ਕੋੜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋੜ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਰੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਤਿਤ, ਕੋੜੀ, ਅਛੂਤ, ਗਾਂ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮਾਸਿਕਤਾਵਾਂ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋੜ ਇਸ ਜਨਮ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੱਕੀ ਜਾਇਦਾਦ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹਿਨ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੇ, ਪੂਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਖਾ ਲੈਣ, ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤਕ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦਸ ਵੰਸ਼ਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜ਼ਹਿਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਤਾਪਨ, ਅਵੀਚੀ, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਮਹਾਰੌਰਵ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ; ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਸ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੀ: ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੇਦ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਇੰਦਰੀ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਡੁਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਤ੍ਰਿਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਤਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਤੀਰਥ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਕਦੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੁੱਖੇ ਬੋਲ ਜਾਂ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਦੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ।