ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਹਰਿ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ, ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਕਰ, ਸਦਾ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ, ਤਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ; ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, impurity ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿੱਘਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਨ ਦਾ ਦਰਜਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਆਚਰਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੁਰਾ ਆਚਰਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਨਾਲ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁੜ ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਗਿਆ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਨਿੰਦਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲਕ਼ਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਯਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬੀਮਾਰ, ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਘਰ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਦੈਵੀ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਉਹ ਸੌ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਇਥੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੂਲਾ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਐਸੇ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਥੱਪੜਾਂ ਜਾਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਕਲਪ ਭਿਆਨਕ ਤਾਪਨੀ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਲੂਲਾ, ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਜਾਂ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕੋੜਾਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਖੁਜਲੀ, ਚੰਬਲ, ਧੱਬੇ, ਸੀਪੀ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਛਾਈਆਂ, ਕਾਲੀ ਕੋੜ, ਚਿੱਟੀ ਕੋੜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਕੋੜ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਕੋੜਾਂ ਹਨ: ਕਾਲੀ ਕੋੜ, ਚਿੱਟੀ ਕੋੜ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਕੋੜ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਜਾਂ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਫੈਲਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋੜੀ, ਚੰਡਾਲ, ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋੜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਾਇਦਾਦ ਚੁਰਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤਕ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੱਸ ਵੰਸ਼ਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ 'ਜ਼ਹਿਰ' ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਹੀ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਮੋਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।