ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇਪਟਾਈਲ—ਹਰ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—all ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕਦਰੂ ਨੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।" ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।" ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਏ; ਨਾਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਲਿਆ। ਬਾਕੀ ਨਾਗ ਚੌਂਕ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ, ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੋਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੁਝ ਨਾਗ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਛੁਪੇ ਰਹੇ; ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਰੁੜ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਨਗੇ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਚਾਂਡਾਲ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ 'ਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।" ਉਹ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਬਾਤ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸਿਰਫ਼ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।" "ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਾਰਨ ਅਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੋ।" "ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" "ਜਦ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਵੋਗੇ; ਉੱਚ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਚੰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੂਣ, ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ, ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰੋ। ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ; ਪਰ ਮੁੜ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਲਕਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕੇ, ਰੋ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।" "ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਿਮਾਰ, ਗਰੀਬ, ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਿੰਦਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ' ਕਹਿੰਦਾ—" "ਉਹ ਸੌ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਂਡਾਲ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਇਥੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੁੜ ਪੂਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਉਦਾਸ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ, ਥੱਪੜ, ਜਾਂ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਲਪ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ—ਤਾਪਨੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ—ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਤਾ ਬਣਦਾ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਗਰੀਬ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।" "ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ 'ਚ ਕੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਲੰਗੜਾ, ਜਾਂ ਹੌਲਾ, ਜਾਂ ਪੈਰ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।" "ਮਹਿਰੂਜ਼ੀ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ਼ਨਾਨੀ, ਜਾਂ ਤਪਸੀ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ।" "ਜੋ ਦੋਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋੜ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ: ਖੁਜਲੀ, ਦਾਦ, ਚਿੱਟੇ-ਪੈਚ, ਸੀਪੀ-ਵਾਂਗ ਦਾਗ, ਛੋਟੇ-ਦਾਗ, ਕਾਲਾ ਕੋੜ, ਚਿੱਟਾ ਕੋੜ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਰੂਪ।" "ਫਿਰ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਦਵਾਈ ਲਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੂਣ-ਫਲ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਚ ਲਕੀਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਖਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।