ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਤਯਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।" ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਭਾ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦੈਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਉੱਡ ਗਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ। ਧੂੜ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਮੂੰਦ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਤਰਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਾ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਲੀ, ਰਥ, ਪਹੀਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਮਾਤਲੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਰਤਾ-ਬਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਅਸਰਹੀਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗਰੁੜ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਏਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੋ।" ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਵਾਇਆ, ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਧਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਕਦਰੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ।" ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਾਤਾਲ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਝੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੁਝ ਨਾਗ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੁੜ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਖੰਡ ਹਰੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ! ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਿਰਫ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਾਪ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਫਿਰੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਉੱਚ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਾਪ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।