ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਰਹੀ।” ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਗਰੁੜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵਿਨਤਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ, “ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ?” ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੁਟੰਬ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ।” ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਆਖੇਂਗੀ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਤੇ ਸਹੇਲੀ-ਵਿਵਾਦ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾਏਗਾ? ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ‘ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇਹ ਘੋੜਾ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।’” “ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਨਿਕਲੇ; ਉਸ ਨੇ ਓਦੋ ਹੀ ਸ਼ਪਥ ਚੁੱਕੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਜੇਕਰ ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।’ ਪਰ ਉਸਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਦਿਆਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।” ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਫ਼ੌਰਨ ਪੁੱਛ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਦੁੱਖੀ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਦਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ?” ਕਦਰੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਗਰੁੜਾ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਮਾੜੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ?” ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰੁੜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।” ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਭੀਤਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਦੇਵ ਜਾਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਦੈਤ। ਉਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਖਾ ਰਚਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧੂੜ ਉੱਡੀ, ਜੋ ਵੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ; ਧੂੜ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਗਰੁੜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ? ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ।” ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਮਾਤਲੀ, ਰਥ, ਪਹੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਲੀ ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਗਰੁੜਾ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰੁੜਾ ਜਦ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਗਰੁੜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਏਂਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਰੁੜਾ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।