ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬੱਚੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਦੇ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। "ਤੇਰਾ ਪਿਉ, ਪੁੱਤਰ, ਲੋਹਿਤਯਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਸ਼੍ਯਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਉਹਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ।" ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿਉ।" ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।" ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਕਾਂਵੇ, ਜੋ ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਾ ਲੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਈਂ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਾ ਲੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਰੁੜ ਉਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਹ ਨਿਗਲ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਉਗਲ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਟਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਗਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕੀਹ ਹੈ, ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਸੱਸ, ਸਾਲਾ, ਦੋਸਤ, ਬੱਚੇ—all ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪਿਆ—ਚਾਹੇ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸੁਖ—ਉਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਲੋਕ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਭ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪੰਛੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤ ਹੋ ਗਏ—ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੰਗੇ, ਪਾਪੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕਟੜ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬੁਰੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪੱਛਮ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨਿਰਦਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਤੁਰੁਸਕ, ਪੂਰੀ ਦਾਡ਼ ਵਾਲੇ, ਗੋ-ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਨ ਤੇ ਬੰਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਨਿਰਯ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਸਾਈ ਹਨ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ—even ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੱਪੜੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।" ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਇੱਕ ਕਛੂਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ।" ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।