ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦੀ-ਵਿਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: ‘ਓṃ ਭੂः’ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ‘ਓṃ ਭੁਵಃ’ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ, ‘ਓṃ ਸਵಃ’ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਤੇ, ‘ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੇਣਯਮ’ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੇ, ‘ਓṃ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ’ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ, ‘ਓṃ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨಃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ’ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ‘ਓṃ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸ ਅਮ੍ਰਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂਰ ਭੁਵಃ ਸਵਰ ਓṃ’—ਇਹ ਜਪ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤ ਵਿਅਾਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ, ਬਾਰਾਂ ਓṃਕਾਰਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਂਝ ਸਮੇਂ ਸ਼ਵਾਸ ਰੋਕ ਕੇ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਵੀ ਸਿਲੇਬਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਤ੍ਰ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਛੇ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਿਸ ਦੋਹਰਜਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ‘ਓṃ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਣਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।’ ਹੁਣ, ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ ਰੂਪ: ‘ਓṃ ਭੂः, ਓṃ ਭੁਵಃ, ਓṃ ਸਵಃ, ਓṃ ਮਹઃ, ਓṃ ਜਨಃ, ਓṃ ਤਪಃ, ਓṃ ਸਤ੍ਯਮ। ਓṃ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਣਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।’ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਵਿਅਾਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਫਿਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਓṃ ਭੂः’ ਪੈਰਾਂ ਤੇ, ‘ਓṃ ਭੁਵः’ ਗੁੱਟਾਂ ਤੇ, ‘ਓṃ ਸਵः’ ਕਮਰ ਤੇ, ‘ਓṃ ਮਹः’ ਨਾਭੀ ਤੇ, ‘ਓṃ ਜਨः’ ਦਿਲ ਤੇ, ‘ਓṃ ਤਪः’ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ‘ਓṃ ਸਤ੍ਯਮ’ ਮੱਥੇ ਤੇ; ਅਤੇ ‘ਓṃ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਣਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।’—ਇਹ ਚੋਟੀ ਤੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਵਾਰੀ ਜਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਣ; ਚਾਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤੋਲਿਆ ਸੀ। ਗਾਇਤਰੀ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਗਾਇਤਰੀ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਰਜਨ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਗਾਇਤਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਰਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇਕ ਰੇਸ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋਹਰਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਕੇਵਲ ਹਰੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਵਿਦਿਆ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਉਸ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਉਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸਦਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋਣ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਪਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਰਾਜ-ਸੁਖ, ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਯਸ਼, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਨੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, “ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਦੱਸ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਦਸ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਝ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵ-ਪੂਜਾ, ਵਰਤ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜਾਈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਹਨ: ਅੱਗ-ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਾਣੀ-ਇਸ਼ਨਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹਵਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ-ਇਸ਼ਨਾਨ। ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅੱਗ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ-ਇਸ਼ਨਾਨ। ‘ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ’ ਦਾ ਜਪ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ; ਗਉਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹਵਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ; ਸੂਰਜ, ਮੀਂਹ ਆਦਿ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਿਵ੍ਯ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ, ਗਉਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਗ, ਤੀਰਥ, ਯਜਨਾ, ਵਰਤ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਂਝ-ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਹੈ। ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।