ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੌਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਾਈ ਸਿਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੰਤ੍ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਚੋਵੀ ਸਿਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਚੋਵੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਖਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਣੇ ਹਨ: ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, 'ਸ' ਗਿੱਟੇ 'ਤੇ, 'ਵੀ' ਪਿੰਡਲੀਆਂ 'ਤੇ, 'ਤੁ' ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ, 'ਵ' ਰਾਨਾਂ 'ਤੇ, 'ਰੇ' ਗੋਪਟ ਅੰਗ 'ਤੇ, 'ਣਿ' ਵਿਅੰਗ 'ਤੇ, 'ਯੰ' ਕਮਰ 'ਤੇ, 'ਭ' ਨਾਭੀ 'ਤੇ, 'ਗੋ' ਪੇਟ 'ਤੇ, 'ਦੇ' ਛਾਤੀ 'ਤੇ, 'ਵ' ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, 'ਸ੍ਯ' ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, 'ਧੀ' ਮੂੰਹ 'ਤੇ, 'ਮ' ਤਾਲੂ 'ਤੇ, 'ਹਿ' ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ, 'ਧੀ' ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, 'ਯੋ' ਭ੍ਰੂ ਮੱਧ 'ਤੇ, 'ਯੋ' ਮੱਥੇ 'ਤੇ, 'ਨਹ' ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ, 'ਪ੍ਰ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, 'ਚੋ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਦਾ' ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ, 'ਯਾਤ' ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਭੂਃ' ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਭੁਵਃ' ਸਿਰ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਸ੍ਵਃ' ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, 'ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੈਣ੍ਯਮ' ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ' ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂਰ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ ਓਂ'—ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਂਕਾਰ) ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਓਂਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਂਸ ਰੋਕ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੋਵੀ ਸਿਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜੋ ਛੇ ਉਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇਹ ਹੈ: "ਓਂ। ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੈਣ੍ਯਮ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ।" ਹੁਣ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਭੂਃ, ਓਂ ਭੁਵਃ, ਓਂ ਸ੍ਵਃ, ਓਂ ਮਹਃ, ਓਂ ਜਨਃ, ਓਂ ਤਪਃ, ਓਂ ਸਤ੍ਯਮ'। ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ: "ਓਂ। ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੈਣ੍ਯਮ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਾਯਤਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਹੈ: 'ਓਂ ਭੂਃ' ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਭੁਵਃ' ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਸ੍ਵਃ' ਕਮਰ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਮਹਃ' ਨਾਭੀ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਜਨਃ' ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਤਪਃ' ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਸਤ੍ਯਮ' ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਘਣੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗਾਯਤਰੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰੈਵਿਦਿਕ ਜਾਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਤੋਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤਰੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪਾਈ ਗਈ। ਗਾਯਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਗਾਯਤਰੀ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਭਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਗਾਯਤਰੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇਕਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਚਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇਕ ਰੇਸ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਧ੍ਯਯਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਕਿਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੇਵਲ ਹਰਿ। ਜਿਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਆਯੁ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਤਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਸਦਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ-ਧਾਨ, ਰਾਜਭੋਗ, ਰੋਗ ਰਹਿਤਤਾ, ਸੁਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਖ਼ਿਆਤ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।