ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਉਤਕਰਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ, ਵੇਦ, ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸੰਬੰਧੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਾਏ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ (ਦ੍ਵਿਜ) ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਿਆਨ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੋਵਾਂ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਖੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪਾਪ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਯਜਨਾ ਕਰਾਉਣ, ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦੋਸ਼ ਦਾਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਥੇ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—even ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਅਤੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਗੁਦਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਪਾਨ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੁਦਾ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਕੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਜੁੜ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਕੁੰਭਕ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਦੇ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਵਾਯੂ ਨਾਲ, ਤੀਜਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਚੌਥਾ ਵਾਯੂ ਨਾਲ, ਪੰਜਵਾਂ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ, ਛੇਵਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਤਵਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅੱਠਵਾਂ ਪਾਰਜਨਯ, ਨੌਵਾਂ ਇੰਦਰ, ਦੱਸਵਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਗਿਆਰਵਾਂ ਪੂਸ਼ਣ, ਬਾਰਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਤੇਰਵਾਂ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਚੌਦਵਾਂ ਵਾਸਵ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਮਰੁਤ ਮੰਤਰ, ਸੋਲਵਾਂ ਸੌਮ, ਸਤਾਰਵਾਂ ਆਂਗੀਰਸ, ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਉਨੀਵਾਂ ਆਸ਼ਵਿਨ, ਵੀਹਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ, ਇਕੀਵਾਂ ਸਰਵਦੇਵਮਯ, ਬਾਈਵਾਂ ਰੌਦ੍ਰ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮ, ਚੌਵੀਵਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ—ਇਹ ਹਨ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ।" "ਜਦੋਂ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਚੌਵੀਥਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, 'ਸ' ਟਖਣ ਤੇ, 'ਵਿ' ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੇ, 'ਤੁ' ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੇ, 'ਵ' ਜੰਘਿਆਂ ਤੇ, 'ਰੇ' ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਣਿ' ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਤੇ, 'ਯੰ' ਕਮਰ ਤੇ, 'ਭ' ਨਾਭੀ ਤੇ, 'ਗੋ' ਪੇਟ ਤੇ, 'ਦੇ' ਛਾਤੀ ਤੇ, 'ਵ' ਹਿਰਦੇ ਤੇ, 'ਸ੍ਯ' ਹੱਥਾਂ ਤੇ, 'ਧੀ' ਮੂੰਹ ਤੇ, 'ਮ' ਤਾਲੂ ਤੇ, 'ਹਿ' ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ, 'ਧੀ' ਅੱਖਾਂ ਤੇ, 'ਯੋ' ਭ੍ਰੂ ਮੱਧ ਤੇ, 'ਯੋ' ਮੱਥੇ ਤੇ, 'ਨਹ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, 'ਪ੍ਰ' ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, 'ਚੋ' ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, 'ਦ' ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, 'ਯਾਤ' ਸਿਰ 'ਤੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਉ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਆਤਮਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਟਿਕਾਈ ਸੁਣ: 'ਓਂ ਭੂਃ' ਹਿਰਦੇ ਤੇ, 'ਓਂ ਭੁਵਃ' ਸਿਰ ਤੇ, 'ਓਂ ਸ੍ਵਃ' ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, 'ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੈਣਯਮ' ਸਰੀਰ 'ਤੇ, 'ਓਂ ਭਰਗੋ ਦੇਵੱਸਯ ਧੀਮਹਿ' ਅੱਖਾਂ ਤੇ, 'ਓਂ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ' ਹੱਥਾਂ ਤੇ। 'ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤਿ ਰਸ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂਰ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ ਓਂ'—ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਓਂ ਭੂਃ, ਓਂ ਭੁਵਃ, ਓਂ ਸ੍ਵਃ, ਓਂ ਮਹਃ, ਓਂ ਜਨਃ, ਓਂ ਤਪਃ, ਓਂ ਸਤ੍ਯਮ; ਓਂ ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੈਣਯਮ ਭਰਗੋ ਦੇਵੱਸਯ ਧੀਮਹਿ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ; ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤਿ ਰਸ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂਰ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ ਓਂ—ਇਹ ਸੱਤ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ (ਓਂਕਾਰ) ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਓਂਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਛੇ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ: ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ: "ਓਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਜੋਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਹੁਣ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੰਜ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ: ਓਂ ਭੂਃ, ਓਂ ਭੁਵਃ, ਓਂ ਸ੍ਵਃ, ਓਂ ਮਹਃ, ਓਂ ਜਨਃ, ਓਂ ਤਪਃ, ਓਂ ਸਤ੍ਯਮ। ਓਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸ ਮੁੜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਓਂ ਭੂਃ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਓਂ ਭੁਵਃ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ, ਓਂ ਸ੍ਵਃ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਓਂ ਮਹਃ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਓਂ ਜਨਃ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ, ਓਂ ਤਪਃ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, ਓਂ ਸਤ੍ਯਮ ਮੱਥੇ 'ਤੇ; 'ਓਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ'—ਇਹ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਟਿਕਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਆਤਮਕ ਉੱਚਾਈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।