ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ, ਬੀਮਾਰ ਜਾਂ ਡਰਪੋਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਾਹੀਤੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭਯਤਾ ਤੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਯੋਗ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ! ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ ਵੇਦ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ, ਵਿਆਹ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਰਜ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਘਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੂਤ-ਪਿਤਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਭੂਤ, ਦੈਤ ਤੇ ਅਣਧਰਮੀ ਹੀ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਣ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਦਵਿਜ) ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਵੈਰ ਰੱਖੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ। ਜੇ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ, ਯਸ਼, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ‘ਸਵਾਹਾ’, ‘ਸਵਧਾ’ ਜਾਂ ‘ਸਵਸਤੀ’ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਘਰ ਵੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਅਯੋਗ੍ਯ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਛਣ ਦੱਸੋ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੈਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ—ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਵੇਦ ਪਾਠੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਨਾ-ਵੇਦ ਪਾਠੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਰ ਆਦਰਯੋਗ ਗੁਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਤੇ ਵੈਭੰਡਕ। ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਸਫਲ ਦਵਿਜ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਅਸਲ ਵੇਦ ਪਾਠੀਆਂ ਦੇ ਲਛਣ ਸੁਣ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ—ਜਨਮ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਵਿਜ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਛਣ ਹਨ—ਜੋ ਗਿਆਨ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਵੇਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ। ਜੋ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਿੱਚ ਆਸਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਪੂਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ, ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਕੀ ਲਛਣ ਹੈ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਪੈਰ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਛੰਦ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੀਖਿਆ ਸਮੇਂ ਸੰਖਿਆਯਨ ਪਰੰਪਰਾ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਚੋਵੀ ਅੱਖਰ ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਚੋਵੀ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦੀ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਤੇ ਪੰਜ, ਯਜੁਰ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਅੱਖਰ ਹਨ। ‘ਹ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪੋ। ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ—even ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ—ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ‘ਓਮ! ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਸਵਾਹਾ!’—ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਮੰਤਰ, ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਮੰਤਰ ਵੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੂਰਜ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅਖੂਟ ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਪਾਠ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।